SKO rondt test met draagbare meters af

In 2007 heeft SKO samen met Intomart GfK in twee tests de toepasbaarheid van een draagbare meter voor het meten van televisie-kijkgedrag in de Nederlandse markt onderzocht.  Een draagbare meter is een klein apparaatje dat een respondent bij zich moet dragen. De meter registreert voortdurend elementen van het geluid in de directe omgeving van de respondent.

De in 2007 uitgevoerde tests zijn:
•    Test 1: compliance- en responstest (in opdracht van SKO en RAB).
•    Test 2: kijkgedrag test (in opdracht van SKO).

Het doel van de tests is te onderzoeken in hoeverre een draagbare meter geschikt is als onderzoekmethode voor het vaststellen van de common currency voor kijkcijfers.

In de eerste test is aan 150 personen van 6 jaar of ouder gevraagd om de draagbare meter gedurende langere tijd mee te dragen. De ervaringen van respondenten zijn overwegend positief. Meer dan driekwart van alle respondenten bevalt het dragen van de meter goed tot zeer goed. Een andere belangrijke uitkomst is dat ondanks deze positieve geluiden er echter veel inspanningen nodig zijn om ervoor te zorgen dat respondenten de meter continu bij zich dragen. Hoewel de draagbare meter een passief meetsysteem betreft, vraagt het veel inzet van de respondent.

In de tweede test die in 2007 is uitgevoerd, is een 1-op-1 vergelijking gemaakt tussen resultaten uit de huidige vaste meter en een draagbare meter. In totaal hebben zo’n 150 respondenten uit het panel van het Kijkonderzoek deelgenomen.

De draagbare meter heeft een aantal voordelen. Het gebruik van een draagbaar apparaatje dat onder elke omstandigheid geluid van televisie-uitzendingen kan oppikken maakt dat alle apparaten waarop men TV kan kijken worden gemeten, zonder te zijn aangesloten op een vaste meter, bijvoorbeeld mobiele apparaten en pc’s.

Lange tijd bestond het idee dat de draagbare meter een betrouwbare vervanger zou kunnen zijn voor de huidige methode en bovendien alle eventuele meetproblemen (andere apparaten dan het televisietoestel, buitenshuis kijken, etc.) van de vaste meter zou oplossen. De draagbare meter doet echter naar de mening van SKO nog onder voor de vaste meter zoals we hem kennen.

De draagbare meter mist een aanzienlijke hoeveelheid kijktijd door te vertrouwen op één zenderherkenningstechniek. Bij weggedraaid of weinig geluid mist de draagbare meter aanzienlijke hoeveelheden kijktijd. Dat wordt gecompenseerd door extra kijktijd, waarbij voor een deel (in de nabijheid van een tv zijn) in de test echter geen inhoudelijke ondersteuning is gevonden.

Tevens blijkt dat er op dit moment nog moeilijk een stabiel panel met portable meters op te bouwen is. Respondenten dragen de meter niet altijd en onder alle omstandigheden met zich mee.
Bas de Vos (Directeur SKO) zegt hierover: ‘Draagbare meters vormen een interessante mogelijkheid van meting van kijkgedrag. Ze zijn echter nog onvoldoende in staat aan de huidige kwaliteitseisen van het Kijkonderzoek te voldoen.’